Deventermoordzaak.com

@ Joop & allen

In grote lijnen zie ik hem wel voor me; maar de advocaat en ik moeten nog heel wat werk verzetten op deze conclusie.
Mijn (brandtechnische) inbreng is, gelet op het specifieke brandprobleem, in de maak.

Al u de conclusie van de AG leest dan ontdekt u dat deze oud rechter en -raadsheer te Arnhem de juridische waarheid in de rechterlijke macht wil houden ten koste van de wetenschappelijke waarheid.
Alsof dat denkwerelden met overlap zouden kunnen zijn; bij competent en onafhankelijk denkende wetenschappers. Dat begrijpt de AG niet goed.

Een rechter is qua wetenschappelijke competentie, niet in staat noch wettelijk bevoegd om een oordeel van een deskundige te selecteren bij een conflict tussen dergelijke oordelen; het op ‘smaak’ 'shoppen' tot deskundigenbewijs.
Ook moet zijn controle zich richten op de feiten waarmee die conclusie is bereikt en logischerwijze kan dat nooit op het niveau van de conclusies. Ja, in praktische juridische logica, of wat daar voor doorgaat, wel natuurlijk.

In deze zaak werden de deskundigen in regelmatige afwisseling tegenover elkaar geplaatst; de (begrips)verwarring nam voorspelbaar toe.
Consensus was er slechts op minder relevante deelaspecten en dan zat men ook nog gezamenlijk fout; dat krijg je met compromissen bij waarheidsvinding.

Zoals bij ander fout gelopen strafzaken zie men dat de deskundigen buiten hun specialistisch vakgebied gaan en in dat aansluitende gebied ontstaan blunders. Dit wordt door wetenschappelijk en logisch slechte en bevooroordeelde vragenformulering (o.m. RC) uitgelokt.
Men is beleefd en men wil helpen; zeg maar.

Brand vormt een uitersts grillige, veelzijdig en wetenschappelijk zeer omvangrijk probleemgebied dat wordt onderschat; niet in het minst door mensen die zich in Nederland als branddeskundige uitgeven en laten betalen.

Een testbranddeskundige in dit proces (Reijman) ging aan de slag met TR 'conclusies' ,die onhoudbaar (en onwettig) en onvolledig blijken zijn; om over de zogenaamde onderliggende feiten nog maar te zwijgen. Zo waren er 2 zeer relevante aanvullende pv ’s waar Reijman er maar 1 weergeeft in zijn bronvermelding.

Dan ontstaat zodoende de uitverkoopbak (dossier heet dat officieel) waaruit rechters, afhankelijk van hun vooroordelen (dat heet officieel: 'vermoeden') hun bewijsmiddelen achteraf(!), na veroordeling, kunnen selecteren en bijeen sprokkelen; zo lostte men ook de abnormaal vele interne tegenstrijdigheden op.

Dat resultaat van subjectieve en oncontroleerbare achteraf selectie voor de 'deskundigen' conflictoplosing/ vermijding heet: juridische waarheid. De overtuiging was er al; nu nog effe wat 'bewijs' sprokkelen. En daar mag niemand zich me bemoeien.

Wetenschappers zouden doorgaan totdat het 'conflict' van oordeel beslecht is op de heersende wetenschappelijke theorie (de episteme). Het wetboek van strafvordering heeft dit opgenomen; bij tegenstelling in deskundigenverklaringen kan de RC een derde deskundige benoemen waarmee de oordelende rechters (deze rc mag daarop niet meer oordelen) zich nooit met conflicterende oordelen van deskundigen zouden hoeven/mogen bezighouden.

De wetgever zag dit wel perfect; beperking van oncontroleerbare subjectiviteit bij rechters. Op deze arbiter kan alleen een deskundige op verzoek van de verdachte nog reageren; dus niet meer het OM.

In de zaak Sweeney zaten een tiental 'deskundigen' met onduidelijk deskundigheid in vergadering (RC)bijeen, de meesten van hen waren nooit benoemd als deskundige, het was een zoete inval voor justitieambtenaren.
Dat kan een interessant probleem worden voor het EHRM m.b.t.: 'equality of arms’ en ‘fair trial’.
Hun verklaringen konden niet meer door hen worden gecontroleerd als ondertekend pv.

Het begripsvermogen aan de aandacht van de griffier bepaalt dan wat de rechter hiervan meekrijgt; voor mij is dat geschrift een vorm van Babylonische spraakverwarring maar het hof begreep het; dat kan niet anders. Als PV van de RC voldoet het niet aan de wettelijke voorschriften voor en getuigen of deskundigenverhoor; maar daar let toch niemand op.

Binnen een (straf)proces mogen deskundigen niet met individuele, nog niet door hun 'peers' gedragen deductieve hypothesen komen; een proces is dan ook geen beoogd experiment. Behalve voor figuren als Eikel dan.
Als deskundigen van oordeel verschillen dan moeten zij worden bevraagd op hun wetenschappelijk theoretisch verankerde uitgangspunten (toegepaste deductie) en de toegepaste logica.

Rechters nemen aan dat rechercheurs ook deskundig kunnen zijn op dit gebied van brandoorzaak onderzoek en de wetenschappelijke methode en de logica beheersen; niets is minder waar.
Dat mag van een rechercheur (ambachtsschool vooropleidingsniveau) niet worden verwacht.
De wetgever heeft dit ook ingezien en verbiedt de verbalisant dan ook om conclusies te trekken op zijn waarnemingen. Dat is aan de rechter voorbehouden nadat de OvJ op de verzamelde feitelijke waarnemingen het ‘redelijk vermoeden’ van schuld op kwalificatie van strafgrond mag uitpreken; via de dan eerst voorgestelde door de rechter te trekken conclusies.
De verdediging zal dan moeten/kunnen tonen dat de feiten zijn aan te tasten of dat er een andere conclusie mogelijk zijn op (meer) logische gronden.
Eigenlijk een ‘makkie’ voor de daaruit begrijpelijke ‘gematigd inquisitive ‘ houding van de Nederlandse strafrechters.
Het beeld van de opsporing en de rechtspraak zal er zeker niet op vooruitgaan. Dat laat mijn 'snoeiharde conclusies' uit "Het vergeten tijdspad" zoals de AG dat sportjournalistiek wenst te kritiseren, geheel onaangetast en deze worden versterkt op de nu meer expliciet gemaakte feiten. Fasten your seatbelts!

De AG heeft vele van mijn conclusies niet op feiten geprobeerd aan te tasten; dat staat al vast. Waar hij wel meent het beter te weten verschaf ik nog wat bijles in de reactie; hij begeeft zich op mijn deskundigheid gebied zonder de daartoe, alleen al uit respect, opgedane/opgevraagde deskundigheid.
Als juristen de wetenschappelijk te onderbouwen waarheid claimen, dan is niet alleen de rechtshandhaving in gevaar; dat beschadigt tot in de kern van vrije (los van belanghebbende machten)en gedisciplineerde beoefening van de wetenschap.
Men is kennelijk bereid het "Magna Carta' te verscheuren; een barbaarse daad.
Maar, zoals de gluiperige wolf in de Fabeltjeskrant ooit zei bij zijn verbanning: Wij wolven vinden altijd wel een baas om voor te werken.
Dergelijke (geld) 'wolven' kunt u terugvinden in de door het OM en ander belanghebbende instanties ingerichte 'deskundigenregisters'. Gehoorzaamheidsregister tot broodwinning vind ik een eerlijker naam.
Vrijwillige (intellectuele) slavernij met 'oormerken' komt voor en is drinegend gewenst; als het maar betaald.
Rechters zijn er dan als de kippen bij om de bijklussende leraren (‘wolventemmers’ als u wilt) in cursussen waarmee men direct toegang krijgt tot zo'n register. Post academisch onderwijs heet dat; ambachtscholieren zijn onder de leerlingen. Een land, arm van geest.
Was ik blij dat de KNAW dit 'oormerken' voor wetenschappelijk gevormde deskundigen afwees.

Ik denk dat u in de uiteindelijke reactie van Kevin Sweeney veel parallellen gaat zien met de DMZ; we gaan zien hoe het werkt en waarom dat tot onhoudbare veroordelingen leidt wegens gebrek aan empirisch en direct verkregen bewijs door afwezigheid van gedisciplineerd en methodologisch verantwoord forensisch onderzoek en rechercheurs die zich wetenschapper mogen wanen. Daarbij komen rechters die zelf willen uitmaken welke deskundigenverklaringen wel en welke niet tot de bewijsmiddelen worden toegelaten. Ook worden voor deze praktijken getuigen (verbalisanten)zomaar tot deskundige gebombardeerd als het zo uitkomt.
Men doet het met veel verdachtmakingen fantasie en ‘concludeert’ daarop. Wat men zelf bedenkt moet toch wel waar zijn? De ‘Eikel doctrine’; zeg maar: Je moet wel een hele grote eikel zijn om in de waan te verblijven dat je een eikelenboom bent.

Daaruit volgt de discrepantie tussen juridische en empirische werkelijkheid. Met de hang naar een kennisleer (epistemologie) van voor het jaar nul, de retorica, wordt de eeuw van Verlichting buiten de deur gehouden. 'Time for a change!' en 'Yes we can!'

Kevin Sweeney is nog altijd zeer betrokken en helpt mij met informatie waar hij maar kan.
Voor hem is het probleem dat hij niet betrokken was bij de aanschaf van de inrichting (garderobekamer) en nooit op het adres heeft gewoond; omdat de inrichting daartoe nog niet was afgerond. Hij kende zijn nieuwe huis nog niet goed en dat verklaart waarom hij ’s avonds de hinderlijk schriklampen wilde doven omdat hij bang was dat dit de nieuwe buren zou storen.

Die lampen waren geplaatst nadat in de renovatieperiode al was ingebroken; het aankopen van en dergelijke installatie is niet handig als hij ooit van plan is geweest een dergelijk misdrijf te plegen.
Het is een aanwijzing voor een afwezige intentie, een moitef si niet eens vastgesteld.
De buren kenden hem ook niet; onbekend maakt onbemind?

Als buitenlander heeft men het sowieso niet makkelijk in contacten en communicatie met de politie en de processtukken.
Ik betreur wel dat zijn betrokkenheid ook aanleiding is voor een hernieuwd besef van wat zijn vrouw heeft moeten doormaken en hoe respectloos men fantaseert over haar zogenaamd 'te late' vluchtreacties.
Die vluchtreactie, naar een nabije kleedkamer in plaats van ongekleed vanuit bed de straat oprennen, is als standaard test situatie voor meubilair en hitteontwikkeling van sigaretten al tientallen jaren in de VS ingericht; omdat juist deze reactie van Suzanne Davies al zo vaak al gebeurde (hotelbranden en slaapkamer branden veroorzaakt door sigaretten in bed of in een fauteuil).
Het hof beoordeelde dit als ‘onbegrijpelijk’.
Bij vrijwillig gekoesterde ignorantie en afwezige bekwame brandoorzaak onderzoekers, door nalatige toetsing op deskundigheid (Schoenmaker’s arrest) zou ik het ook niet begrijpen. De enige specifiek bekwame branddeskundigen waren dat op standaardtesten. (Reijman en Barnett; de laatste ook op computersimulaties) niet op oorzaakonderzoek.

De advocaten van destijds hebben stad en land afgezocht voor een oorzaak onderzoek deskundige.
Toen zij deze niet vonden werd hen een ‘ex rechercheur’ aangewezen via een instructeur van de rechercheschool; deze had in de regio van Steensel een bedrijfje; zei men.
Toen hij eenmaal was benoemd en later rapporteerde onder ambsteed(!), in plaats van een eed als deskundige, ontpopte hij zich als hoofdinspecteur van politie (in bijklus), dat is ook interessant voor het EHRM.
Deze Postema, hou em in de gaten, heeft alles in het werk gesteld om op vlekken, die hij alleen zo zag, een separate brandhaard te ‘bewijzen’. Dat is hem ook gelukt bij het hof; een hoofdinspecteur van politie die vlekken leest op een wijze waardoor Rorschach zich vast in zijn slaap heeft omgedraaid, maakt indruk!
Dat is tegelijkertijd ook wel een extreem onafhankelijk gedrag; voor een tegendeskundige op verzoek van de verdachte.

Met deze onnavolgbare en esoteer uitgevoerde ‘vlekkenact’, bewijs ik dat Eikel zeker geen uitzondering is binnen justitie of politie; het is hun wapen!

Gekoesterde (literatuur) onwetendheid hierover leidde het hof tot het oordeel dat het onwaarschijnlijk is dat sigaretten brand in bed veroorzaken, nee dan is het meer 'waarschijnlijk' dat er een moordenaar aan het werk was.
Dat dit juridisch oordeel de gehele wtenschappelijke wereldliteratuur weerspreekt, deert niemand bij hiermee gekoesterde ignorantie.
Zo is het dan toch weer de juridische werkelijkheid die 't em doet!

En die juridische werkelijkheid staat toe dat een andere buitenlander, dat gaat zoveel makkelijker, veroordeeld wordt omdat, voor zijn geval, sigaretten in weer wel de oorzaak van bedbrand bewijzen.
Het arrondissement bepaalt willekeurig wat empirisch kan of niet kan en dat mag ook gerust tegenstrijdig zijn.
Een kwestie van pech hebben; zeg maar.
Maar wel steeds tot veroordeling.
Het minste wat men daarvan kan zeggen is:"Een schizofreen systeem is nooit alleen."